Սեւ ժայռը․ Պատմութիւն՝ նուիրուած սրբազան հայրենիքին

Մեր գլխավերեւը ահռելի ժայռ մը յայտնուած է, որ ամէն վայրկեան կրնայ գահավիժիլ։ Ուրկէ՞ յայտնուած է այդ ահռելի ու ժամ առ ժամ ահագնացող ժայռը, այդ արհաւիրքը։ Գուցէ մե՞նք զայն բերած, կախած ենք մեր գլխուն՝ մեր եսակեդրոն մտածողութեամբ, հանրային շահն ու ազգային աւանդոյթները արհամարհելով…

Տակաւին շատ վաղուց, այնքան վաղուց, որ մեր ապուպապերն ալ չեն յիշեր, երբ հայոց Արարիչը իր բարենորոգ ձեռքով ու հոգեշունչ քնքշանքով արարեց մեր սիրտը, Ան բոլորս իրար կապեց անտեսանելի կապով մը եւ դարձուց դրախտի բնակիչ նոյնական ինքնութեամբ։ Մեր ինքնութեան այդ փոքրիկ հանգոյցը Ան դրաւ մեր սրտին խորքը՝ որպէս մեր լինելիութեան անկիւնաքար, նաեւ՝ մեր սրբազան հայրենիքին միացնող լուսաշող կապ։ Երբ մենք կը սիրենք զիրար ու խնամքով կը վերաբերինք իրարու, այդ աստուածային, լուսեղէն հատիկը կը դառնայ բոցեղէն հուր եւ, համակելով տաք ջերմութեամբ, կը շաղկապէ մեզ մեր հայրենիքին ու կու տայ նոր արարումի զօրութիւն։ Բայց երբ մենք կը մոռնանք այդ կարեւոր պարտականութիւնը՝ սիրելու մասին, այդ կապերը, սնունդ չստանալով, կը չորնան, կը սեւնան ու քար կը դառնան, մենք ալ՝ անտարբեր ու անուժ։ Այդ աննշան թուացող բազում քարերը միանալով՝ կը մեծնան ու կը մեծնան՝ դառնալով ահռելի սեւ ժայռ մը: Իսկ այդ կապերով մենք կապուած ենք մեր հայրենիքին․․․

Ահա՛ մեր գլխուն եկած ահռելի փորձանքներուն պատճառը, ահա՛ մեր մեղք-բացթողումը եւ ելքի փորձաքարը։ Ահա թէ ինչո՛ւ այս խնդիրը միայն մենք պիտի լուծենք, եւ աշխարհի մէջ ուրիշ ոչ ոք կրնայ մեզ ազատել այս դարաւոր պատուհասէն։ Ամէն մէկս սկսինք մեզմէ ու մեր լոյսին չափով փորձենք ազատիլ այդ ամօթալի սեւութենէն՝ այդպիսով վերագտնելով իրական հայուն էութիւնը եւ կատարելով մեր սրբազան պարտքը մեզ Արարողին ու Անոր կողմէ մեզ ժառանգուած հայրենիքին հանդէպ։

Միայն այսպէս կրնանք ապահովել մեր ազգին յարատեւութիւնը եւ մեր Զուարթնոցի տաճարին կենսատու ոգեղէնութիւնը։ Միայն այս ձեւով կրնանք լուսաւոր յենակէտի վերափոխել մեր գլխուն գալիք պատուհասները՝ կռելով մեր ազգային միասնական պետութիւնը:

Վանօ Դադոյեան

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *